NEWS: Crop news September 2018 – Seeds & Dates > Lees meer
NEWS: Berrico op Biojournaal.nl > Lees meer
NEWS: Onze Canadese partner Fruit d’Or in lijst “Best bestuurde bedrijven” > Lees meer
tel. +31 (0)320 266 055 | info@berricofood.com
[google-translator]

De spion en de aardbei

Aardbeien waren al eeuwen bekend in Europa voordat de grote moderne aardbei werd geïntroduceerd, vooral de soort die we nu nog steeds in bossen en andere wilde vegetatie aantreffen: de bosaardbei. Een heel lekker, erg klein vruchtje dat ook werd en wordt gekweekt, maar dat zijn geringe omvang altijd heeft behouden. Het was en is een kostbaar vruchtje en misschien mede daarom al heel lang populair, onder meer aan de hoven van Europa.

De grote moderne aardbei, de ‘zomerkoninkjes’ van nu, hebben we te danken aan een Franse spion. Het was de militaire ingenieur Frézier die namens de Franse koning Lodewijk XIV in Zuid-Amerika de Spaanse militaire operaties in kaart bracht. Lodewijk maakte aanspraken op de Spaanse troon en hij wilde de militaire kracht van het Spaanse leger laten verkennen. Hij gaf nog een andere opdracht mee: een eerder uitgezonden spion had verteld van grote, smakelijke aardbeien die in Peru zouden groeien, en die wilde Lodewijk graag hebben. Frézier reisde als koopman, een mooie dekmantel en een alibi om overal interesse voor te tonen, ook voor fruit. Hij vond de aardbeien en op de terugreis nam hij een aantal aardbeienplanten mee.

Aanvankelijk was er van een teeltsucces echter geen sprake. De ingenieur had namelijk alleen vrouwelijke planten meegenomen. De planten hadden ook mannelijke exemplaren nodig om vruchten voort te brengen (tweehuizigheid). Dat probleem gold eveneens voor de inheemse aardbei, ook die had mannelijke planten nodig om vruchten te krijgen. Dat was bij veel telers niet bekend en de mannelijke aardbeienplanten werden daarom vaak gewied, omdat ze geen vruchten gaven… waarna de vrouwelijke het ook lieten afweten. De oogsten waren ten gevolge daarvan klein en zeer ongewis. De telers probeerden van alles uit met de nieuwe aardbeienplanten uit Peru, maar ze boekten pas enig resultaat toen ze deze planten in de buurt van de grote bosaardbei zetten.

Een ander aardbeienras bracht uiteindelijk echt uitkomst: de Fragaria virginiana, een aardbei die al rond 1600 uit Amerika was geïmporteerd. Deze Amerikaanse en de Chileense aardbei vormden spontaan een koppel dat samen een nieuw ras voortbracht. Dat was de aardbei die we vandaag de dag nog steeds eten. Een duidelijke toevalstreffer, maar wat voor één!

Bijkomend voordeel van deze nieuwe aardbei: de eenhuizigheid ervan. Nu zijn er geen mannelijke planten meer nodig om vruchten te krijgen en zijn de oogsten rijker dan ooit… Frézier heeft Lodewijk XIV weliswaar niet op de Spaanse troon weten te zetten, maar de aardbei wel op ons menu gekregen.

De spion en de aardbei